1.6 ℃
Elke keer als geweld tegen vrouwen het nieuws haalt, volgt hetzelfde refrein. Ophef. Verontwaardiging. Boosheid. Acties. En dan wordt er geroepen om meer straatverlichting. Pepperspray. Voorlichtingscampagnes. Goed bedoeld – en ja, soms redt het een leven. Maar het is geen structurele oplossing. Het is symptoombestrijding. Een aspirientje tegen de pijn, terwijl de botbreuk niet wordt behandeld.
Want wat zeggen we eigenlijk? Dat vrouwen veiliger worden als ze beter opletten. Een mes of spray bij zich dragen. Zich anders kleden. Zich aanpassen. Daarmee verschuiven we het probleem van de dader naar het slachtoffer. We doen alsof geweld tegen vrouwen ontstaat door slechte verlichting of alleen naar huis fietsen. Maar geweld ontstaat niet in het donker. Het ontstaat in de mens.
Geweld komt voort uit grensoverschrijding
En grensoverschrijding komt altijd voort uit onvermogen. Onvermogen om met spanning om te gaan. Om afwijzing te voelen zonder te verharden. Om verlangen te reguleren. Om macht te herkennen – en daar verantwoordelijkheid voor te nemen. Dat is iets wat we mannen nauwelijks leren.
We leren jongens om sterk te zijn, zonder gevoel. We prijzen doorzettingsvermogen, wilskracht. Maar we leren ze niet wat je doet met verdriet, frustratie, seksuele energie. Emoties worden onderdrukt. Het contact met hun lichaam raken ze kwijt. En wat niet gevoeld mag worden, hoopt zich op – en vindt altijd een uitweg.
Seksuele energie wordt óf geromantiseerd, óf geobjectiveerd, óf gecriminaliseerd. Maar waar leren mannen wat seksualiteit écht is? Wat intimiteit vraagt? Hoe je verlangen stuurt, in plaats van onderdrukt of opdringt?
De meeste mannen hebben geen taal voor hun binnenwereld. Geen goede verbinding met hun lichaam. Geen voorbeeld van veilige, belichaamde intimiteit. Ze leren niet hoe je kracht verbindt aan gevoeligheid.
En zo ontstaat een cultuur waarin mannen fysiek vaak sterker zijn, maar emotioneel aan hun lot overgelaten. En vrouwen? Die leren voorzichtig te zijn. Alert. Altijd voorbereid. Met een sleutelbos tussen hun vingers, een spray in hun tas. Hun schouders net iets te hoog.
Dat noemen we veiligheid. Maar het is gewenning aan onveiligheid.
Zolang we daar niets aan veranderen, zal het onveilig blijven – ook met extra lantaarnpalen. Ook met zelfverdedigingscursussen. Zolang we niet investeren in emotionele opvoeding, relationele vaardigheden en seksuele educatie die niet gaat over prestaties, maar over beminnen, blijven we hangen in pleisters plakken op een open wond.
Het gaat dus niet over schuld
Ook niet over mannen die het ‘nu maar eens moeten oplossen’. Dit gaat over verloren onschuld. Want de mannen waar we over spreken zijn niet zomaar zo geworden. Ze zijn gevormd. Opgevoed. Afgestompt. Of juist overgevoelig geworden – zonder houvast. En ja, vaak leren mannen over emoties via vrouwen. Moeders. Juffen. Geliefden. Omdat hun vaders het ook niet hebben geleerd. Generaties mannen zijn opgegroeid zonder voorbeeld. Zonder taal voor hun binnenwereld. Zonder iemand naast zich die hen hielp als het ingewikkeld werd. Zonder houvast – behalve kracht.
Dat maakt dat het ontwikkelen van emotionele bedding bij mannen voor een groot deel afhankelijk is van vrouwen.
Maar ook zij zijn afgesneden geraakt van hun vrouwelijkheid. Twee millennia aan collectieve onderdrukking hebben hun sporen nagelaten. Vrouwen zijn het vertrouwen in hun intuïtie kwijtgeraakt. Ze voelen zich niet meer veilig in hun eigen lijf. Ze zijn gaan zorgen, dragen, aanpassen. Sterk geworden. Maar ook afgesneden van hun zachtheid. Van hun binnenwereld.
En precies daar ligt de dubbele taak van veel vrouwen. Zij dragen niet alleen hun eigen herstel, maar worden vaak ook de bedding voor hun lief. Niet door hem te redden, of te dragen voor twee. Maar door voor te leven wat het betekent om écht aanwezig te zijn. In je lijf. In je gevoel. In je verlangen. Dat vraagt om een terugkeer naar binnen. Naar het mysterie van het vrouwelijke. Een plek van ontvankelijkheid, kracht en compassie – zonder jezelf te verliezen.
Verwarring bij mannen
De mails die ik krijg van mannen laten zien hoe groot de verwarring is. Ze beginnen vaak met een excuus. “Ik ben een normale man.” “Ik ben nog nooit over een grens gegaan.” “Het gaat me niet alleen om penetratie.” Alsof ze zich moeten verontschuldigen voor hun man-zijn, voordat ze hun eigenlijke vraag durven stellen. Terwijl hun verlangen oprecht is. Ze zoeken houvast. Richting. Een plek om te oefenen, om te leren. Waar hun onhandigheid niet wordt afgestraft, maar geleidt. Waar ze hun seksualiteit mogen verkennen zonder oordeel.
En dat kan. Maar niet door elkaar verantwoordelijk te maken voor elkaars pijn. Niet door verwijten of collectieve schaamte. Maar door volwassen te worden.
Volwassen worden
Zowel emotioneel, relationeel als seksueel. Door terug te keren naar onszelf. Naar ons lijf. Naar wat daar gevoeld wil worden. Naar wat opnieuw geleefd wil worden – zonder angst, zonder verdoving.
Echte veiligheid ontstaat niet door méér controle. Maar door dieper contact.
Niet door af te dwingen, maar door te dragen. Mannen zijn niet de vijand. Vrouwen niet de oplossing. Maar samen dragen we wel de sleutel tot een andere toekomst. Totdat we het zelf kunnen. En het kunnen doorgeven. Aan onze zonen. Aan onze dochters.
Wat we nodig hebben, is (seksueel) volwassen worden.
En dat doe je aan de Sacred Sex Academy.
Daarom tijdelijk een maand gratis: sacredsex.nl/gratis-academy/
Bemin Jezelf.
Judith Bruin
Oprichter Sacred Sex Academy
- Seks zonder Stress -
